* عوامل جمعیت شناختی و زیستی،
* عوامل روان شناختی، شناختی و احساسی (هیجانی)،
* عوامل رفتاری و مهارتی،
* عوامل اجتماعی و فرهنگی،
* عوامل محیطی،
* ویژگی های فعالیت بندی.
این عوامل و زیر شاخه های مربوط به هر یک در جدول ۲-۱ خلاصه شده اند (شهبازی و همکاران، ۱۳۹۲، ۷۲-۷۱).
جدول ۲-۱- عوامل تأثیر گذار بر فعالیت شهروندان

 

مقاله - پروژه

عامل متغیرها
عوامل جمعیت شناختی و زیستی سن، نژاد، جنسیت، درآمد، وضعیت اجتماعی اقتصادی، تأهل، شاخص توده بدنی
عوامل روان شناختی، شناختی و احساسی نگرش ها، موانع فعالیت بدنی، لذت بردن از فعالیت، منافع مورد انتظار، شرایط روحی-روانی، خود پنداره، دانش سلامت و تمرین، کمبود وقت، عوامل شخصیتی، تصویر بدنی، سلامت روانی، خود انگیزشی، استرس، ارزشمندی نتایج فعالیت
عوامل رفتاری و مهارتی سابقه فعالیت در کودکی و نوجوانی، سابقه فعالیت در بزرگسالی، نوشیدن الکل، عادات غذایی، برنامه تمرینی در گذشته، ورزش در دوران مدرسه، داشتن مهارت برای رفع موانع
عوامل اجتماعی و فرهنگی اندازه طبقه اجتماعی، مدل های ورزش کردن، وابستگی به گروه، تأثیرات پیشین خانواده، جدا بودن از جامعه، حمایت اجتماعی توسط دوستان یا خانواده
ویژگی های فعالیت بدنی شدت فعالیت، نوع فعالیت، تلاش ادراک شده
عوامل محیطی دسترسی واقعی به اماکن و تسهیلات، دسترسی ادراک شده، روشنایی کافی، فصل سال، هزینه برنامه ورزشی، احساس لذت، تماشای فعالیت دیگران، ترافیک سنگین، تجهیزات خانگی، بالا بودن میزان جرائم در محله، دسترسی به قطار شهری، امنیت محله، وجود پیاده روها، رضایت از اماکن، کیفیت محله

۲-۲-۵- ورزش به عنوان حق شهروندی
کواکلی (۲۰۰۶) معتقد است که ورزش در جهان معاصر و جوامع شهری، با رشد معیارهای زندگی همراه است، و زمان، شانس و پول را برای مشارکت در فعالیت های ورزشی به همراه دارد. ورزش در این حالت به وسیله ای برای از میان بردن تفاوت بین افراد ثروتمند و فقر تبدیل شده است. با توجه به اینکه ورزش همگانی باید قابلیت دسترسی برای تمامی گروه های سنی، جنسی، نژادی و طبقاتی را داشته باشد، نوعی دموکراسی در ورزش محسوب می شود. در واقع، ورزش یکی از حقوق اجتماعی شهروندی است که به عنوان خدمتی اجتماعی-بهداشتی، در استانداردهای زندگی جوامع معاصر برای انسان ها مطرح می شود؛ به گونه ای که سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۳ ورزش را یک حق اجتماعی قلمداد کرده که متعلق به ملت ها و بر دوش دولت هاست و برآورده کردن آن حق، نوعی مردم سالاری اجتماعی را تداعی و بیان می کند و فرصت مشارکت در ورزش را برای همگان فراهم آورند؛ بنابراین، توسعه ی ورزش در میان جوامع یک اجبار و وظیفه اجتماعی برای دولت ها در قبال شهروندان است و یکی از حقوق شهروندی محسوب می شود؛ به طوری که دولت ها همواره باید در سیاست ها و برنامه ریزی های خود به مقوله ی ورزش و فعالیت بندی، و همچنین فراهم کردن امکانات ورزشی متناسب با نیازها و خواسته های متفاوت شهروندان مبادرت ورزند (حمیدی، ۱۳۹۲: ۴۱).
۲-۲-۶- ابعاد ورزش همگانی

 

    1. ورزش آموزشی: برنامه های مبتنی بر فرصت های یادگیری درباره مهارت های آموزشی.

 

۲٫ورزش غیر رسمی: شامل شرکت خودانگیخته در ورزش می شود، این شکل از ورزش به کمترین مدیریت و کنترل نیاز دارد. برنامه اصلی در این شکل از ورزش، فراهم کردن تسهیلات قابل دسترسی بر اساس شرایط، علایق و منابع فردی است.

 

    1. ورزش درون بخشی: شامل مسابقات و رویدادهای ورزشی است که در آن شرکت کنندگان در یک بخش (مدرسه، بازار، جامعه، مکان نظامی و مانند آن) قرار دارند.

 

  1. ورزش برون بخشی: شرکت سازمان یافته در رقابت های تفریحی در قالب تیم ها و مسابقات.
موضوعات: بدون موضوع  لینک ثابت


فرم در حال بارگذاری ...